Het merk Ik
11 juni 2009
In 2007 werd er voor meer dan 10 miljard dollar aan zelfhulpboeken besteed in Amerika. In 2008 steeg dit cijfer met 1,2 miljard. Christina Aguilera registreerde in 2004 450 denkbeeldige goederen en diensten (panty’s, boetseerklei en badmintonsets bijvoorbeeld). De zoekopdracht ‘How to brand yourself‘ levert meer dan 72.400.000 resultaten op. Personal branding is hot.
Het zijn niet alleen maar de sterren meer die een imago moeten hebben en beschermen. Ook consumenten zijn er gek op geworden om zichzelf opnieuw uit te vinden en in een gemerkt jasje te gieten. Zelfbenoemde personal branding specialisten schieten dan ook als paddenstoelen uit de lucht. Het zijn een soort medicijnmannen. Mannen die enthousiast zijn en gemotiveerde speakers, vaak uit de reclame of marketingwereld. Een wereld waarin resultaten moeilijk meetbaar en soms zelfs onbetrouwbaar zijn. Ze vertellen ons over hoe wij ons handen moeten schudden, hoe we moeten praten, welke Twitter avatar het beste werkt en zelfs hoe we moeten staan als we op de trein staan te wachten. En wij. Wij vinden het prachtig. Het merk Ik is geboren.
Personal branding is voor consumenten erg aantrekkelijk geworden, omdat het men een houvast geeft. Je mag – of moet volgens sommige guru’s – jezelf verbergen achter een aantal regels en plaatjes. Zonder je negatieve eigenschappen te laten zien wordt het leven een stuk prettiger. Kuch. Ja.
Sommige mensen, zoals Derek Armstrong (schrijver van het boek The Brand Called You), gaan daar ver in. Zijn leven berust op een formule die hem in staat stelt de resultaten te boeken die hij wil. Op Twitter wordt me vaak aangeraden om mezelf te branden. Op verschillende weblogs lees ik dat mijn avatar moet lachen. Ik ben het er mee oneens. Ik hoef niet te lachen op een foto om sympathiek gevonden te worden, laat staan make-up opdoen.
Het feit dat consumenten nu zelf een merk willen worden zegt iets over de totaal overdreven merkcultuur waarin we op dit moment leven. De gevolgen van personal branding kunnen minder prettig zijn. Mensen zijn wezens met onwaarschijnlijk veel kanten. Het personal branding principe leunt op het feit dat slechts een kant getoond moet worden. Dat leidt onherroepelijk tot verwarring en op den duur een scheve relatie met elkaar.
Ik wil niet propageren dat we er niets aan mogen doen om een imago aan te nemen. Dat doen we toch al, of we nu willen of niet. Het uitzoeken van een paar schoenen is het bijwerken van jouw imago. Ook als je geen merk schoenen neemt, dan zegt dat iets over jou. Maar het fenomeen waar ik wel ten strijde tegen wil trekken is het fenomeen van de regels, de top 10 lijstjes. Je moet dit. Je moet dat. Allemaal om aardig gevonden te worden.
Om zo aardig mogelijk gevonden te worden en jezelf een zo compleet mogelijk merk te maken, hier mijn ongevraagde advies:
- Neem vooral die avatar waarop je boos kijkt
- Laat ook je zwakke kanten zien
- Maak dezelfde racistische en vrouwonvriendelijke grappen op Twitter als je thuis ook doet
- Probleer vooral niet te ontleden What makes you interesting (wat dat maakt je behoorlijk oninteressant)
- Doe geen zwarte lakschoenen aan als ze niet in jouw maat verkrijgbaar zijn
Ik zou niet willen leven in een oppervlakkige cultuur van individuen die aan elkaar hangen door middel van logo’s en een imago. We zijn mensen met gevoel, mensen met leuke en minder leuke kanten. Alsjeblieft, lieve Twitteraar. Laat mij ook eens je minder leuke kant zien… en grijns niet zo stom op die avatar 
PS Gisteren veranderde ik mijn Twitter avatar in een lachende Michel. Dat is puur toeval. Ik had vorige week vakantie. Ik lachte toen.
Bronvermelding van de cijfertjes: Merkenziekte, Lucas Conley, 2008
Ben je het met me eens, of totaal niet? Heb je tips of advies? Ik ben benieuwd, laat hieronder jouw reactie achter
Andere artikelen uit de categorie reclame
Interessant artikel? Abonneer op de RSS Feed en blijf op de hoogte!
2 Reacties op "Het merk Ik"
Karel Geenen zei:
PS Gisteren veranderde ik mijn Twitter avatar in een lachende Michel. Dat is puur toeval. Ik had vorige week vakantie. Ik lachte toen.
16 Jun 09, om 8:09 pm
Hans Keeren zei:
Ik heb twee foto’s. Met die Dolfijn, maar dat wist je al. Nu weet ik je volledige mening.
Leuk artikel!
19 Jun 09, om 6:57 pm
